Op deze pagina tref je de feiten en wetenswaardigheden over de Federatie aan, de Superrally komt hierbij ook aan bod.

Onze club is sinds 1992 lid van de FH-DCE; The Federation Of Harley-Davidson Clubs  Europe.

Voor die tijd had de oprichter en ex voorzitter van onze club Max al een netwerk van bevriende clubs opgebouwd in heel Europa, voor 1992 bestond er officieel nog geen Federatie. Maar er waren vanaf begin jaren 70 vorige eeuw al vriendschappelijke contacten tussen bevriende Harley-Davidson Clubs, op het niveau van gezellig biertje met elkaar drinken rond het kampvuur. Al gauw opperde men het idee om naar elkaars feesten te gaan om de vriendschappen verder uit te bouwen. Er ontstond een plan om elk jaar in een ander land een gezamenlijk treffen te organiseren rond Pinksteren, zo is dus de Superrally ontstaan. De eerste Super Rally was in Kasterlee, België in 1975. De Superrally is vier keer in Nederland gehouden: in 1977 in Geulle, in 1987 in Slagharen, in 1995 in Valkenswaard en in 2007 in Bussloo.

Onze club is dus vanaf het prille begin van vriendschappelijke contacten tussen de Europese clubs altijd van de partij geweest en mede dankzij  Max Middelbosch hebben we een goede naam opgebouwd bij de diverse clubs. Zo hebben we door de jaren heen al diverse buitenlandse gasten mogen ontvangen op bijvoorbeeld ons BBQ-weekend en ook kunnen we menig buitenlandse Harleyrijder/rijdster tot onze vriendenkring beschouwen.

Tegenwoordig is de Federatie een officieel door Harley-Davidson  Motorcompany erkende organisatie maar wel: AN ORGANISATION OF INDEPENDANT HARLEY-RIDERS.    Anders gezegd:  we zijn vrij in ons doen en laten en de Company kan ons geen beperkingen en/of verplichtingen opleggen zoals ze dat bij de HOG (Harley Owners Group) wel kan.

De Federatie heeft elk jaar in een ander land  haar jaarlijkse vergadering (Presidents-meeting) waar ondermeer gestemd wordt welke club de Superrally mag/gaat organiseren. Bij deze meeting zijn dan ook vertegenwoordigers van de Harley-Davidson Company als gast aanwezig , dit mede om de goede onderlinge verstandhouding te benadrukken. Van onze club gaan meestal de voorzitter en de secretaris naar deze Presidents-meeting, daarnaast gaan ze ook twee keer per jaar naar de vergadering van de aangesloten Nederlandse clubs. We hebben momenteel 13 Nederlandse clubs; H-DC Breda, H-DC Eagle uit Rotterdam, H-DC Eindhoven, H-DC Liberator uit Aarle Rixtel, H-DC The Oldtimers uit Den Haag, H-DC Putte, H-DC s’Hertogenbosch, H-DC Het Centrum uit Utrecht, H-DC Twente uit Hengelo, H-DC Voorschoten, H-DC Nederland, H-DC Haguelands Den Haag en onze club.

Mocht je meer willen weten over de Federatie en haar doelstellingen,  een mailtje kan altijd. Ook kan je natuurlijk zelf naar de website van de Federatie gaan; zie de link op de links-pagina.

NEDERLANDSE FEDERATIE CLUBS

DE SUPERRALLY LOGO's DOOR DE JAREN HEEN

RALLY

RALLY

Dag 1 Zwolle - Leberskirchen (München). De reis begon wat later dan gepland, er was namelijk nog iets met een groene kaart of beter gezegd het ontbreken van een groene kaart. Een toch wel essentieel document voor onderweg. Het reisdoel voor deze eerste dag waren Karin en Richard in Duitsland. Hier zijn we bijzonder hartelijk ontvangen en hebben we een heel gezellige avond gehad. De Bayerische gastvrijheid is prima te noemen, freilich. Verspreid door het gehele huis zijn we de nacht ingegaan en na een uitgebreid ontbijt in de morgen konden we de reis uitgerust voortzetten.

Dag 2 Leberskirchen - Zagreb, Kroatië.  Na wat opstartproblemen met de GPS en daardoor enig doelloos heen en weer gerij, zijn we uiteindelijk op het goede pad terecht gekomen. Door het missen van een afslag op de snelweg en daardoor het missen van de Karawanken-tunnel kwamen we, dankzij de GPS, terecht bij de Loibl-pas. Deze is echt de moeite waard, prachtige vergezichten, mooie bochten en... goed asfalt. Tijdens de rest van de reis hebben we dat nog wel eens gemist. Via Slovenië zijn we dan in Zagreb terecht gekomen. Na enig zoeken hebben we een goed hotelletje weten te vinden waar we prima gegeten en geslapen hebben.

Dag 3 Zagreb - Skopje, Macedonië. Er was een route voorbereid via Bosnië-Herzegovina, maar uiteindelijk is gekozen voor de E70 snelweg van Zagreb naar Beograd (Belgrado) en vandaar op de E75 naar Skopje. Een  lange (ca 900 km) en dodelijk saaie snelweg in een naargeestig land (Servië) De enige hoogtepunten waren de bezinzsca stanizsca, de tankstations voor een koppie kaffa en een broodje. Het meest aantrekkelijke was de benzineprijs, zo rond de een euro. Tijdens de rit werd besloten om door te kachelen naar Skopje en geen overnachtingsplek te zoeken. Achteraf een goede beslissing. Het was een verademing om Macedonië binnen te rijden; aardige mensen, goede wegen en een schitterende omgeving. Na aankomst in de wereldstad Skopje (ca 1 miljoen inwoners) uiteindelijk een goed hotel gevonden. Bij het zoeken naar een restaurantje kwamen we bij toeval in contact met een Macedonisch-Nederlands gezin dat voor korte tijd op familiebezoek was. Via hen zijn we in contact gekomen met een bijzonder aardige kerel die een goed restaurant runt in de ambassadewijk. Het bleek dat hij een twintigtal jaren in A'dam een tapasbar heeft gehad. Door hem zijn we doorverwezen naar een ander hotel in de plaats Ohrid. Deze plaats was toevallig al in de planning voor de terugweg opgenomen. We hebben in zijn restaurant een gezellige avond beleefd. Op de terugweg naar het hotel werden we doorverwezen naar de Saloon, een heel gezellig rockcafé voor (oudere) bikers. Het werd dus weer eens laat. Het café was zo dichtbij het hotel (om de hoek) dat je er geen taxi voor hoefde te nemen......... Vincent en Harry gingen wat eerder terug, met de taxi dus.

Dag 4-5 Skopje - Patra, Griekenland. Doordat het wat later was geworden in Skopje en het weer ook niet echt meezat werd gedurende de reis besloten om het traject van 650 km in tweeën te hakken. Halverwege het traject aan/bij  de Golf van Thessaloniki werd een camping gevonden aan het strand. Prima plekje maar nog niet echt veel te doen zo buiten het seizoen. Vette geroosterde sardientjes kunne trouwens wel erg zwaar op de maag liggen en als je 's avonds nog een afzakkertje neemt moet je je HD jassie niet laten liggen want dan ben je hem kwijt.......  De volgende ochtend (vrijdag inmiddels) goot het van de regen waardoor we veel later dan gepland op pad gingen. De aankomst op het einddoel Patra was in het donker en met veel regen en door de beroerde bewijzering veel later dan gepland.

Dag 6-7 Patra. De aankomst vergeten we nooit weer.....Een uiterst vriendelijke hufter aan de poort die niet verder kwam dan  "sixty-five euro's". Let wel; je bent al laat door de beroerde bewijzering en zeiknat van de regen en dan deze vriendelijke ontvangst. Voor mijn gevoel was dit kenmerkend voor de totale organisatie van de rally. Gelukkig hebben we ons tentje droog kunnen opzetten op een goed plekje op de kiezels aan het strand in plaats van in de bebossing. Die was door de vele regen namelijk in een grote modderpoel veranderd.

Jammer dat er weer met muntjes werd gewerkt. Overal moest je verschillende muntjes voor hebben, of het nou bier was of een souvlaki of een hot dog. Een belachelijk en heel onhandig systeem. Leren we het nou nooit? Er was slechts een podium en de live muziek begon pas laat in de avond te spelen. Het geheel maakte een sfeerloze indruk en is op deze manier geen herhaling waard, de SR van de gemiste kansen. Wel waren de toiletten goed verzorgd, voor wat het waard is. We hebben nog even met de gedachte gespeeld om zaterdag alweer te vertrekken maar we hebben pas zondagochtend de boel weer opgebroken.

Dag 8 Patra - Ohrid, Macedonië. Prachtige route via de binnenlanden van Griekenland en eindelijk eens mooi weer.  In Ohrid aangekomen werden we belaagd door scootermannetjes die ons allemaal een hotel probeerden aan te smeren. Gelukkig had ik het adres wat we gekregen hadden in Skopje goed bewaard en zijn we uiteindelijk bij het vriendje van .....terecht gekomen. Deze had helaas geen kamers meer vrij maar nodigde ons wel uit voor een maaltijd 's avonds in zijn restaurant Lichnid, de middeleeuwse benaming voor de stad Ohrid. Nadat we ergens waren ondergebracht zijn we door de kamereigenaar naar het restaurant gebracht waar we een prima avond hebben gehad. later die avond heeft hij ons nog naar een ander vriendje gebracht die toevallig een gezellig bar had. Kortom een prima verblijf en we zijn inmiddels bekend in heel Macedonië.

Dag 9 Ohrid - Dubrovnik, Kroatië.  Nou, Dubrovnik hebben we dus niet gehaald ondanks dat het geen heel lang traject was. Maar door de vele (hoge) bergovergangen tussen alle landen en die hiermee gepaard gaande kronkelwegen liep de vertraging al snel op. Uiteindelijk zijn we door Kosovo en Montenegro gecrosst, al dan niet in de regen. In Kosovo is de spanning tussen de bevolkingsgroepen overigens nog steeds voelbaar e zichtbaar. Prettig is wel dat je de euro kunt gebruiken. Prachtige natuur in Montenegro, het laatste deel van het traject  ging door een giga canyon waardoor het al redelijk donker leek. Met koeien en schapen op de weg, een enorme hond bij een grensovergang en sneeuwballen gooien in de bergen, was het een schitterende rit. Het was fijner geweest als er hier daar ook asfalt op de weg had gezeten....Uiteindelijk zijn we aangekomen in Podgorica, Montenegro. Naar verluidt hebben ze hier de lekkerste biefstukken van de hele wereld, voor weinig.

Dag 10 Podgorica - Trieste, Italië. Nou je begrijpt het al, Italië is het ook niet geworden. Veel vertragingen onderweg door wegopbrekingen en  snelwegen die nog niet helemaal af zijn. Wel een prachtige route langs de kust maar helaas geen tijd om er volop van te genieten. Uiteindelijk zijn we na het doorkruisen van een Bosnische enclave aangekomen in  Zadar, Kroatië om daar te overnachten. Een mooie "altstad" en prima horecagelegenheden direct aan de zee.

Dag 11 Zadar - Omgeving Feldkirchen (Z- van München). Innsbruck werd het toch maar niet ondanks een extra dag vrij, de weersgesteldheid was niet echt uitnodigend om de bergpassen richting Oostenrijk te nemen. Na toch een aantal kilometers in de richting van Innsbruck te zijn gereden dus maar gestopt voor een uitzonderlijk dikke pannenkoek en een palaver over de te volgen route.  Terug richting München en daar een overnachtingplaats, zoeken. Het werd Gasthaus Gumping in Feldkirchen, een echte aanrader, alleen jammer dat wij het langer volhielden dan de herbergier, dus dan nog maar een paar afzakkertjes op de kamer. Dit alles in de wetenschap dat er nog ca 900 km op de teller bij zouden komen.

Dag 12 Feldkirchen - Zwolle/Raalte. We hebben het gehaald met een enkele regenbui onderweg en vele, vele snelweg kilometers. Saai maar snel en rond 20.00 waren we terug in respectievelijk Zwolle en Raalte.

Al met al een mooie tocht met vele avontuurlijke en mooie routes, met en zonder asfalt, afgewisseld met snelweg en gelardeerd met regen. De locale Heineken en Grolsch smaken eigenlijk ook prima evenals de grill specialiteiten en met z´n vieren kun je een hoop lol hebben om.....tja, om  niets eigenlijk.

Voor de foto´s ga je naar de knop hieronder.