Als Arie & Lucy een keer bij ons op visite komen zit Simon aan tafel een modelautootje in elkaar te lijmen. Arie vraagt aan Simon of hij het leuk zou vinden om een schaalmodel van een Harley te restaureren. Hij heeft er namelijk een waarvan allerlei onderdelen zijn afgebroken en hij ziet het zichzelf niet voor elkaar krijgen. Simon ziet dat natuurlijk wel zitten, dus Arie zegt toe het model een keer langs te brengen inclusief alle onderdelen.

Maandag 18 oktober 2004: de bel gaat terwijl ik in de stoel zit na te genieten van een intiem samenzijn met de kaakchirurg die dag (nee, niets dan lof over de operatie). Het is Arie met onder de arm het schaalmodel van de FLH, plus alle losse onderdelen. Simon ziet het gelijk helemaal zitten en pakt direct de lijm. Arie vertelt nog dat hij destijds in 1973 precies zo'n Harley nieuw had gekocht en wat later het schaalmodel van iemand uit de buurt die het ding in elkaar had gelijmd. In 1973 was zijn FLH de énige in Zwolle! (Kom daar anno 2004 nog eens om!)

De dagen erna gaat Simon aan het lijmen en poetsen om de Harley weer in topconditie te krijgen. Ik help af en toe dapper mee. Het valt me op dat het een zeer gedetailleerd model is. Zo bestaat het motorblok uit allerlei losse onderdelen, zitten er hier en daar echte boutjes en moertjes aan, doen de voor- en achtervering het, veert het zadel, kun je de handles aan het stuur echt inknijpen, doen beide standaards het, enz. Ook is het aluminium doffer dan de chromen onderdelen. Kortom, we hebben het hier over de top van de schaalmodellen.
Wij reviseren er lustig op los als Simon zegt: "Op de tank staat iets met een A". Ik bekijk het en zeg: "Daar staat AMF. In die jaren hadden de Italianen nogal wat in de melk te brokkelen, met als logische gevolg dat de kwaliteit toen wat afnam." Simon: "Italië? Is dat niet dat land waar alleen maar oplichters en operazangers wonen?" Ik: "Precies jongen, dat heb jij goed onthouden!" Lachend reviseren wij verder & verder.

Sommige onderdelen zijn zwaar beschadigd. Het lijkt wel alsof Arie er ooit voodoo-rituelen op heeft verricht. Sommige onderdelen zijn zo erg verkacheld dat normale lijm ze niet op hun plek houdt. Maar, geen nood want ik heb ooit es met Jan sr. op de onderdelenbeurs in Utrèg industriële lijm gekocht waarmee je met één druppel zelfs Willem A. nog aan het plafond plakt... We zijn inmiddels zo ver dat de Harley ook op afstand weer als Harley te herkennen is. In de revisiestrijd is er een minuscuul druppeltje lijm op de tafel gevallen. Ik veeg het er af, maar het ligt er nog in de vorm van een deuk in de lak... Heel fijn spul dus. Als ik even later de dop er weer afdraai blijft het doseermondje erin vast zitten... Ook geen punt, dan lepel ik het er wel uit. Tijdens deze ingewikkelde sessie van handelingen (lijm lepelen/ lijmen/ vastdrukken, enz.) stoot ik in opperste concentratie het lijmpotje om! AAARGHH!!! Deppen helpt niet meer. De tafel is op die plek dof geworden; van lak is geen spoor meer te bekennen. De tafel wordt zo wel heel erg basic.
Maar... dan is het zover! De Harley-Davidson FLH 1200 van Arie staat er weer bij als nieuw! Trots kijken we naar onze revisiewerkzaamheden. Wel betwijfel ik of-ie ooit weer zal lopen want in het spruitstuk zit zoveel lijm dat daar volgens mij geen druppel benzine meer langs kan...

Vrijdagavond 22 oktober: Als ik bij de Harleyclub wegga trekt Bert mij aan de jas en vraagt om nog wat kopij voor het clubblad.

Zaterdagochtend 23 oktober: Lineke, Simon & ik staan het tafelblad verder af te krabben als ik opeens bedenk dat het misschien wel een leuk verhaaltje is voor het clubblad.

De tafel is weer klaar, het stukje ook.