Op zes Harleys rijden we door Hamburg. Hoewel het al wat later op de avond is zit het verkeer nog steeds
muurvast. Overal zijn ze met de weg bezig en kom je van de ene omleiding in de andere. Op de een of
andere manier wil het toeval dat we opeens midden op de Reeperbahn rijden. Een zuurstokrose gloed walmt
ons tegemoet. Vrouwen vallen op door hetgeen ze níet aan hebben. We zijn het verkeer meer dan zat en
besluiten ergens aan te leggen. Met een hoop lawaai rijden we door de smallere zijstraten van de Reeperbahn.
Een van ons heeft de ontsteking niet goed staan, dus dat geeft het geheel nog wat extra glans.

Het is tegen tienen als we een café binnen lopen dat in een straatje ligt dat evenwijdig aan de Reeperbahn
loopt. Geen van de aanwezigen lijkt aanspreekbaar. Iedereen staart voor zich uit, drinkt en bestelt nieuwe.
De barkeeper ziet eruit als een natte sok, maar is onthutsend nuchter. "Wat een lucht, er trekt een vlies over
m'n ogen", zegt een van ons als we goed en wel binnen zijn. Klopt. We gaan aan een tafeltje zitten, op een
U-vormig bankje. Ik loop naar de bar en bestel 'sechs bier'. De barkeeper tovert de flessen uit een kastje.
"Haben sie auch Gläser dabei", vraag ik. Zwijgend gaat de barkeeper op zoek naar glazen. Een klant kijkt me
minachtend aan en grinnikt. Het duurt even, maar na veel gerommel komen de glazen tevoorschijn.
Ze zitten onder het stof. Hij spoelt, ik betaal.

Zwijgend kijken we rond en langzaam maar zeker worden we ons bewust van de gekte waarin we verzeild zijn
geraakt. Er zit van alles, van licht hysterisch tot volkomen geschift. Aan de bar bijvoorbeeld krijgen een man
en een vrouw ruzie. En niet zo'n beetje. Een paar minuten later zitten ze weer innig ineengestrengeld te
drinken, zij af en toe hysterisch lachend. Aan het tafeltje achter ons schilt een vrouw een appeltje. De man
die tegenover haar zit probeert een partje te bietsen. Spektakel. Ze blijft slaan. Tien minuten later slapen ze op
het U-bankje, de hoofden vreedzaam naar elkaar toe gekeerd. Een man, waaraan te zien is dat-ie bepaald niet de
hele dag in de bibliotheek heeft gezeten, strompelt de trap op naar de w.c. Aan de muur boven de trap hangt een
televisie die keihard aanstaat. Er is een show-programma op waarin een meidengroepje aan het optreden is.
De man probeert mee te zingen. Veel meer dan onherkenbare klanken weet hij echter niet uit te stoten.
Niemand die reageert. Wat een ellende. Het lijkt tijden te duren voordat hij doorloopt. Na een paar minuten komt
hij terug. Tollend staat hij bovenaan de trap, met gammele leuning. We zitten te wachten op een vreselijke klap,
maar nee hoor, feilloos loopt hij, tree voor tree, de trap af. Die is hier dus niet voor het eerst.

Als ik naar de w.c. loop zie ik rechts een kamertje met een glazen deur. Eén enkel peertje zorgt voor licht. Er
wordt gekaart om geld. Een paar anderen kijken toe. Het is er rustig, te rustig. Als ik terug kom lijkt de chaos
in het café in een nog hogere versnelling terecht te zijn gekomen. Terwijl buiten een vrouw langs de ramen loopt,
ontdopt binnen de barkeeper een fles bier en zet die op een plaats aan de bar waar niemand zit... De deur zwaait
open en de vrouw komt binnen met een kinderwagen, die op professionele wijze over de drempel wordt gewipt
en daarna een kwartslag wordt gedraaid om vervolgens na een zetje al schommelend bij de kapstok terecht
te komen. Ze loopt naar de bar, pakt de zojuist neergezette fles bier en drinkt die in een keer leeg. Als
ze het lege flesje neerzet vervangt de barkeeper het automatisch voor een volle. Dat flesje is ook leeg
voordat een van ons met de ogen kan knipperen. Zwijgend staart ze voor zich uit en begint geconcentreerd
aan de volgende. Ons verstand staat inmiddels volledig stil als we besluiten op te stappen. Pas veel later
realiseren we ons dat niemand van ons in de kinderwagen heeft gekeken om te zien of er ook een baby in lag.
We weten het nog steeds niet.

Net als we onze helmen oppakken zwaait de deur weer open. Er stapt een man binnen die rechtstreeks naar de
bar loopt en intussen een vreselijk dubieus type, die in een hoek staat, vrolijk groet door z'n hoedje iets
op te tillen. De man schreeuwt dat-ie wat te vieren heeft en daarom een speciale cocktail wil, zo eentje met
een parapluutje op de rand. Wij verbazen ons erover dat dat soort drankjes hier ook te krijgen zijn. Terwijl
hij op de barkruk neerploft ziet hij dat het dubieuze type naar hem grijnst, waarop hij terug lacht, het glas
heft en schreeuwt: