Ik was al een poosje op zoek naar dik vet. Geen vet dat je bijvoorbeeld gebruikt voor kogellagers, nee, veel dikker. Van dat vet dat wanneer je het ergens op smeert het ook blijft zitten en niet bij de eerste de beste niesbui weg is.

Op een donderdagavond zit ik bij een van de beste fietsenmakers van Nederland (aldus de ANWB) koffie te drinken als het mij weer te binnen schiet. Ik vraag dus aan Bob of hij van dat hele fijne dikke vet heeft. "Volgens mij heb ik nog ergens wat staan," aldus de nestor. Na de koffie tovert hij allerlei soorten vet uit het schap, maar datgene wat ik zoek zit er niet bij. "Maar ik moet nog ergens zo'n witte bus hebben staan, da's me een bende, vreselijk. Volgens mij is het al in dit pand achtergelaten door de voorvorige eigenaar. Ik heb er destijds nog het spatbord van mijn JD mee ingespoten, nou een ding is zeker, die roest nooit." Dat waren berichten, er was dus hoop. Hij loopt vervolgens naar een werkbank en begint te jongleren met allerlei spuitbussen. Dan opeens: "Kijk! Dit is 'm. Wat een zooi. Foei!" Hij schudt de bus en ik hoor een kogel indrukwekkend tekeer gaan. De kogel klinkt zo groot als een knikker. Heftig. Bob spuit wat op een stuk karton en meteen trekt er een vlies over onze ogen. Ook verdwijnen onze neustussenschotjes als sneeuw voor de zon. Het spul dat op het karton zit bruist eerst en blijft daarna dreigend zitten. "En morgen is het hard," aldus Bob met afschuw. Ik veeg erover heen met mijn wijsvinger en bekijk de smurrie, alsof ik er verstand heb. Als ik m'n vinger weer schoon probeer te maken blijft er een bruine gloed achter en is m'n vingerafdruk opgelost. Die nacht droom ik dat ik 's-ochtends wakker word met op het hoofdkussen
het bewuste vingertopje.

Thuis gekomen bekijk ik de spuitbus eens wat beter. Uit het lettertype leid ik af dat het waarschijnlijk een van de allereerste experimentele spuitbussen is. Ik zal es wat tekst weergeven die op de bus staat:
1. Den bus voor het gebruik goed schudden. Laat den kogel rammelen.
2. Bij het schudden en daarna bij het spuiten den bus rechtop houden.
3. Als den bus sputtert of weigert, het spuitstuk een halven slag draaien.
4. Den verstuiver goed schoon houden. Indien verstopping optreedt, draai dan het spuitstuk van den bus en maak het goed schoon.
Er zit ook een bijsluiter bij. Ik begin het ding te lezen, maar kom al gauw tot de conclusie dat de bijsluiter destijds bij wijze van vergissing bij deze spuitbus is terechtgekomen, want zulk angstaanjagend taalgebruik kom je alleen tegen bij röntgenapparatuur, opslagplaatsen voor nucleair afval enz...
Als ik de bus aan de onderkant bekijk zie ik allemaal deukjes zitten van de forse kogel (door het schudden). Nee, dit is heel fijn spul. Ik vermoed dat wanneer ik dit probeer in te leveren bij de chemokar meteen alarmfase 1 in werking treedt en er een heel speciaal team komt met van die mannen in witte pakken met helmen op enz. die de spuitbus met een hele lange tang oppakken en vervolgens in een loden box afvoeren, onder zware politie-escorte. Maar... ik lever de spuitbus lekker niet in, neenee, ik ga er zelf mee aan de slag.

Op internet probeer ik nog gegevens over de fabrikant te vinden, maar ik kom niet verder dan een dubieuze firma in een zeer dunbevolkt gebied. Om wat preciezer te zijn, dat deel van de aarde waar elk jaar een gigantisch ozongat ontstaat...