Na een jaar buffelen was het weer zover. De SR 2003 stond voor de deur en wij wilden proberen erbij te zijn. Op woensdag 6 juni vertrekken Bob, Facoundo, Martin, Peter en ik om 8.00 uur vanaf de nestor naar Olst. Ik was wel benieuwd of Jan jr. zijn nieuwste uitvinding af had. Er is namelijk een systeem, waarbij je de wegenkaart in een houder stopt, waarna je tijdens het rijden aan een wieltje draait, waardoor de kaart opschuift. Wij hadden bedacht dat zoiets qua aandrijving ook via het nokkenastandwiel moest kunnen. Het probleem dat de kaart dan met een noodgang ronddraaide waardoor je de kaart niet meer kon lezen was eenvoudig op te lossen door er een stroboscoop-lamp op te richten...
Bij Jan sr. en jr. zijn inmiddels verzameld Bert, Dorus, Harry en Willem. Jan sr. had samen met zijn vrouw Loek alles in het werk gesteld om het ons naar de zin te maken. Dus de koffie, koeken enz. vliegen ons om de oren. Een prima ontvangst. Om ongeveer 9.30 uur besluiten we dat het tijd is om op te stappen. Willem had zichzelf getrakteerd op een nieuwe plunjebaal. In het verleden gebruikte hij altijd vuilniszakken. Probleem daarbij was dat mensen dachten dat de vuilnisman de vuilnisauto kapot had en daarom maar op de motor langskwam, met als gevolg dat hij bedolven onder de vuilniszakken uit de dorpen kwam...

Jan jr. bepaalt de route. We rijden via allerlei mooie binnenwegen naar Winterswijk waar Bennie en Petra zich bij ons aansluiten. "Petra? Petra? Who the fuck is Petra?", hoor ik jullie denken. Tja, dat wisten wij ook niet, maar dat zou gaan veranderen. Ze is lid van HDC Voorschoten en wilde graag een grote rit meemaken en had van Bennie gehoord dat vanuit Zwolle een groep op groten-deels oude motoren via secundaire wegen naar de SR zou gaan. Ons kende ze niet, maar kennelijk had Bennie na heel lang nadenken een positief verhaal weten te vertellen... Vanaf dat moment zijn we compleet en rijden de fijn besnaarde zieltjes verder over de mooie binnenwegen van Duitsland. De nestor rijdt zoals gewoonlijk helemaal achteraan op Bob's bike om een goed overzicht te houden. Om de 100 km wordt er getankt en na verloop van tijd fluit tourcaptain Jan jr. het etende, drinkende, rokende, maar vooral lachende zooitje ongeregeld weer bij elkaar om te voor-komen dat we die dag niet verder komen dan die tankstop. Het is een mooi gezicht om zo'n sliert van 13 Harleys door het landschap te zien rijden. Bagage schommelt een beetje heen en weer. Leren riempjes wapperen in de wind. Ook: Twee paardenstaarten en een wapperend geel NL-stickertje. Kortom, we hebben panache.

Jan jr. had een kartonnetje op de mouw van zijn jas geplakt met daarop de namen van de steden. Bovendien had-ie thuis de route al 'ns nagelopen. Van verkeerd rijden is dan ook geen sprake. Facoundo is zelfs een paar dagen eerder naar België geweest om een GPS te kopen, verdwalen is dus onmogelijk. Tijdens de voorbereiding van dit reisje hadden we zowaar een keer vergaderd, waarbij ook voorzichtig werd geopperd om een bus mee te nemen voor het geval er een motor definitief zou uitvallen. Gelet op de af te leggen route was dat volgens de meerderheid niet nodig, en zou het ten koste gaan van het avontuur. We rijden zowaar een beetje geordend, want meestal rijden we na een pauze weer ongeveer op dezelfde plaats in de groep verder. Op zich was dat zo gek nog niet, want ik heb het ook wel anders meegemaakt en dat geeft toch een zekere onrust, helemaal als je dagen achter elkaar op de motor zit. Het was de bedoeling om 's avonds in de buurt van Kassel te overnachten. Dat lukt aardig, want van pech is nauwelijks sprake. We komen terecht bij een camping in Emstal- Balhorn. De tenten worden opgezet en Bert zet zijn accu aan de acculader. Zijn dashboardlampje is namelijk beginnen te branden. Daarmee heb ik zoveel ervaring dat ik dit keer gewoon een acculader heb meegenomen. Zolang de acculader laadt hoeft dat verder geen probleem te worden. Er wordt door iedereen weer vreselijk commentaar geleverd op iedereen. Niets & niemand blijft gespaard. De gekte knettert je tegemoet. Het Grote Razen is nu echt begonnen. Het incasseringsvermogen van een ieder is bij het onmenselijke af en dat zou gedurende de hele reis zo blijven ook. Die avond zitten we met z'n allen aan een grote tafel bij het restaurant van de camping en wordt Het Grote Razen voortgezet. We lijken wel een stelletje opgevoerde brommers. Ondanks het feit dat alles & iedereen in de maling werd genomen blijft de sfeer perfect. De chemische reactie die telkens weer opnieuw zou gaan ontstaan, kon ontstaan doordat er niemand was die er niet tegen kon om geregeld vreselijk voor schut te worden gezet.