's Avonds gaan we naar de feesttent en ontmoetten daar verschillende bekenden, maar dat kan al gauw als er in totaal zo'n achtduizend man is. De volgende dag is opnieuw vreselijk heet en lopen we wat rond op het terrein of zitten bij de tent. Het is een militaire luchtmachtbasis geweest met van die grote gecamoufleerde betonnen bunkers. Grappig dat daar dit weekend duizenden Amerikaanse motoren rond rijden. Niet zo lang geleden was dit ondenkbaar geweest. 's Avonds bezoeken we opnieuw de feesttent en zitten we een groot deel van de avond aan een lange tafel waar Het Grote Razen weer verder gaat.

Zondagmorgen pakken we alles weer op en beginnen aan de terugtocht. Simon, de spakenkoning van de Lage Landen, heeft zich bij ons aangesloten en rijdt op een Knucklehead. Weer een oudje erbij. Het is nog steeds prachtig weer. We tanken tegen tien uur. Naast het pompstation bespreken een paar dorpelingen de stand van zaken onder het genot van diverse biertjes. Enigszins verbaasd rijden wij weer verder. De grenspassage verloopt opnieuw snel dus pruttelen we verder door Duitsland, Bennie voorop. Dan opeens slaat het pechspook toe. De motor van Willem geeft de geest. Een aansluitpunt van het automaatje veroorzaakt sluiting tegen de cilinder. Willem haalt de zekering van het automaatje eruit. Nou, dat was een héle fijne zekering. In plaats van een vertraagde zekering zit er zo'n rooie in, normaal al goed voor maar liefst 15 ampère, maar deze was opgevoerd door er een spijker over heen te solderen! Een wel erg letterlijke uitvoering van het begrip 'vertraagd'. Het was er een van het soort die normaal gesproken in machines gepropt wordt waarmee ze ook wel kerncentrales opstarten. Waarschijnlijk heeft die zekering voor een meltdown gezorgd want van alles & nog wat leek doorgebrand, tijdelijk kapot, enz. De onderdelen die we met ons allen hadden mee-genomen komen nu van pas. Onder andere Simon en Willem halen van alles los, testen het, enz. Harry ziet het allemaal van enige afstand met lede ogen aan en zegt: "Een jaar of wat geleden leek het me ook wel leuk om zo'n oud ding te hebben. Blij dat ik het niet gedaan heb. Wat een gedoe." Er komen andere bougies in, een andere condensator en een ander automaatje. De nestor doet zijn bijnaam eer aan door de nieuwe punten die-ie erin meubelt in een paar seconden op het blote oog af te stellen. Een halflege accucel wordt bijgevuld met water, waarna de accu wordt gewisseld met de accu van de Black Betty van Peter. Deze transplantatie lijkt succesvol, maar waarschijnlijk is de resusfactor niet gelijk, want Black Betty stoot het transplantaat uiteindelijk kokhalzend af. De accu's worden weer omgeruild en met behulp van de PowerPack van Bennie en andere chirurgische ingreepjes komt het uiteindelijk toch allemaal weer goed en rijden we verder. We rijden die dag niet helemaal het gehoopte aantal km, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Aan het begin van de avond leggen we aan bij een pension/restaurant in Muckerreuth. 's Avonds zitten we buiten aan een grote houten tafel en wordt Het Grote Razen weer voortgezet. Van licht hysterisch tot volkomen geschift.

Maandagmorgen rijden we na een voortreffelijk ontbijt weer verder. Bennie rijdt alleen verder over de snelweg, omdat-ie die avond een belangrijke afspraak heeft. Peter en Bert nemen de taak van Bennie over. We rijden verder over mooie binnenwegen. Er wordt weer op tijd getankt enz. Het weer is nog steeds prachtig. Kortom, motorrijden zoals motorrijden bedoeld is. Tegen het begin van de middag komen we opeens Jan jr. tegen! Die was 's ochtends vroeg vanaf huis ons tegemoet gereden en heeft er inmiddels al heel wat km op zitten. Gezamenlijk rijden we verder. Jan jr. weer voorop, samen met Peter. We komen mooi op tijd bij dezelfde camping waar we de eerste keer ook hadden over-nacht. De cheffin had toen al gezegd dat we weer terecht konden bij haar. Ik weer op de intercom drukken: "Hallo?" "Hallo mevrouw, we willen graag een nacht op uw camping slapen. We zijn een paar dagen geleden ook bij u geweest. Misschien weet u dat nog wel..." "Wat, zijn jullie er nú alweer!!! Ik doe het hek open." Nadat we de tenten hebben opgezet komen we al gauw weer terecht aan de grote tafel buiten bij het restaurant. Op de camping stonden ook nog een paar andere motorrijders. Op een gegeven moment komen er een paar van hen langs lopen. Wij zijn allang weer begonnen met Het Grote Razen. Hoor ik nog net hem tegen haar zeggen. "Wass sind dass denn für typen?" Nee, als je op motoren rijdt die 's avonds in bussen worden geschoven, dan ben je lekker bezig! Van die muppets die brieven schrijven aan de ADAC als er ergens een hecto-meterpaaltje weg is! AAAAARRRGH!!! Gek word je ervan. Gelukkig kunnen wij ons op dat moment bezig houden met dingen die er die week werkelijk toe doen: het verzamelen van mooie momenten. Alhoewel het de laatste avond zal zijn en de vermoeidheid ook had kunnen toeslaan (we zijn tenslotte ook geen twintig meer!) wordt het een topavond. Bert is inmiddels rijp voor een gastrol in Jiskefet en Martin opent nog even de schatkamer van zijn geest en vertelt over Texel 2001 inclusief de bizarre details! Vreselijk, wat lachen!